Ik ben blij dat er niet zoveel mensen zijn die mijn blog lezen of erop reageren, want ik zou al die reacties misschien wel niet willen weten...Misschien vinden ze me dom, of dom depressief of gek of weet ik veel wat! Maar dit is mijn enige plek waar ik wat kwijt kan en ja ik moet maar vaker over mooie dingen schrijven, maar die kan ik wel kwijt!

 

Ik heb geen idee hoe ik mijn blog noemen moet vandaag, ik heb geen idee hoe ik dit allemaal ga opschrijven en ik heb geen idee hoe ik alles moet oplossen...Met andere woorden ik weet het ff niet meer!

 

Ik had gedacht dat het ooit wel goed zou komen en dat ik opgenomen en geaccepteerd zou worden, maar na 3 jaar (bijna 4) weet ik wel beter...Die zullen mij nooit accepteren en mij altijd als buitenstaande blijven zien...En ik ik kan het niet accepteren dat ik niet geaccepteerd word en daardoor elke keer ruzie heb met mijn man...En hij weer met zijn familie of andere...Soms denk ik dat het beter is om weg te gaan! Martin zou nooit mee gaan...die zal het hier nooit verlaten! En dan?...Moet ik dan mijn man verlaten? Of altijd ongelukkig blijven? Of het accepteren om nooit geaccepteerd te worden en nooit meer zichzelf kunnen zijn?

Ik weet gewoon niet meer wat ik doen moet? Ik zie geen leven lang ongelukkigheid voor me! In wat voor omgeving groeit dan die kleine op? En wat is voor haar het beste?

 

Ach ja ik weet het niet! Misschien moet ik me voor haar op mijn tanden bijten en gewoon verder gaan!   Voor haar en voor niemand anders...

We hebben gisteren zo'n ruzie gehad, dat ik niet eens weet of het nog wel goed komt tussen ons...En dan? Waar moet ik dan heen? Ik kan niet terug naar NL of het kan wel maar wat moet ik daar dan? Daar is het voor de kleine niet veel beter en het is duur en de kinderopvang ook...Waar zal ik dat van betalen? Waar moet ik een woning vinden?en ik wil Lisa ook niet bij haar papa weghouden....

 

En hier in een ander dorp zal het wel niet veel beter zijn...Oh god waar denk ik wel niet over na? Ik hou verdomme zoveel van Martin! Na ja...Ik kan naar het beeldscherm kijken wat ik wil maar daar komt ook geen oplossing van....en van het schrijven voel ik me ook niet beter, want ik raak alleen maar gefrustreerd dat ik het niet opschrijven kan of dat er geen oplossing in beeld komt...

 

 

Ik weet eigenlijk niet wat er zeerder doet....een klap met de hamer? Of een klap in de zin van: niets terug horen? Natuurlijk doet die van de hamer letterlijk pijn...Ik weet niet wat ik had verwacht van mijn ex, maar ergens hoopte ik op een reactie! Ik had gewoon gehoopt dat ik kon zeggen dat het me spijt en dat hij zijn kind niet hoeft te missen...Oke het is net een week terug, maar ik denk dat het steeds onwaarschijnlijker word, dat hij mij terug schrijft! Ik wil het nog even afwachten tot einde van de maand, maar als ik dan nog niets van hem heb gehoord, tja...

Ik doe mezelf hierdoor zoveel stress aan, dat   ik bijna weer begin te roken! Gelukkig heb ik het nog niet gedaan en ja ja je hoeft het me niet te vertellen! Ik weet het zit tussen mijn oren en blablabla....Maar als het gewoon ff niet goed gaat is het wat moeilijker...Ik rookte in elke situatie weer anders, meer of minder en ik rookte veel, dus het zal ook nog wel ff duren voordat dat gevoel weg is...Komt goed!

 

Ik eet nu gelukkig ook wat minder, al heb ik nog steeds een "verslaving" voor snoepjes (pepermuntjes, tictac en keelsnoepjes)...Ik probeer gezonder te eten, maar dat komt allemaal nog wel! Vind een maatje meer ook niet erg, maar vind het gewoon erg dat ik de helft van mijn kast moest weggooien! Doet een vrouwenhart toch pijn! :)

 

Verder werk ik een dag minder en die 6 uur heb ik over de andere 4 dagen verdeeld. Dus vier dagen 1,5 uur langer (tot 17.00). Ik heb dus elke week vrijdag vrij en dat is zo lekker! Gewoon een dagje voor mij en Lisa en een heerlijk lang weekend! Super, ben er helemaal blij mee...

 

Over 16 dagen word Lisa alweer 3 jaar....Goh, gaat de tijd hard (jaja ik weet het is cliche) Ze is echt al een meisje met haar eigen willetje...Ongeloofelijk grappig en slim! Brutaal, kattig, lief, verlegen....Ach zal ik nog doorgaan? Ik ben zo trots op mijn meisje!  

Martin en ik gaan een hele aparte fase door...Het gaat beter en het gaat slechter! Raar genoeg...We leven een beetje langs elkaar heen, maar we trekken toch meer naar elkaar toe...Ja, het klinkt onmogelijk en eerlijk gezegd is het dat ook!

 

Het goede nieuws is, is dat we van de zomer eindelijk ons eigen huis krijgen!!! Maaaaar....Ik zou Nienja niet zijn, als ik niet sceptisch zou blijven...dus daartoe volgende keer meer!  

 

Ik wens jullie allemaal een fijn weekend!

 

 

 

 

We hebben het al een tijdje over het adopteren van Lisa door Martin. Daarvoor moet je in principe goedkeuren van de biologische vader van hebben, tenzij...Die het kind niet heeft erkend, nooit heeft onderhouden of ook geen contact met het kind heeft gehad.

 

Nou heb ik met de advocaat op mijn werk gesproken hoe dat zou gaan lopen...Zij vertelde mij dat ik normaal gesproken goedkeuring moet hebben, maar aangezien de biologische vader nooit wat heeft betaald of voor haar heeft gezorgd hoef ik dat dus niet...

 

Echter was ik er de hele tijd mee bezig hoe achterbaks het wel niet moet zijn dit achter zijn rug te doen...dus heb via allemaal omwegen achter zijn profiel op FB gekomen en heb hem na lang nadenken toch geschreven..:Een vriendinnetje van mij heeft de tekst gelezen en goedgekeurd...Toen heb ik nog ff aan manlief gevraagd of hij echt achter me staat hoe dit ook uitdraait...en de mail verstuurd...

 

Heb hem niet over FB gezegd waar je over gaat, maar gevraagd of hij contact met mij wil opnemen en zo niet dat hij dan alleen "nee" terug verstuurd.  

Ik ben helemaal zenuwachtig...Was helemaal aan het shaken toen ik zijn foto`s zag en hoe goed en gelukkig hij eruit zag (ook met zijn nieuwe vriendin)...Nou gaat de vraag door mijn hoofd: gooi ik mijn leven om? Zijn leven? Lisa`s leven? Wat zal hij zeggen? Wat zal hij denken, voelen en doen?

 

Ik ben wel een beetje bang, maar ik zit al heel lang met de gedachtens om hem te schrijven...Hij was toch mijn maatje en ik heb hem best wel onterecht gedaan, maar ja hij mij ook in een bepaald zicht...

 

Nou ja dat houd me allemaal best wel bezig...Ik voel me de laatste tijd ook niet zo goed en ik weet eigenlijk niet hoe het komt...misschien wel winterdipje? Gewoon teveel aan het nadenken en   het sombere weer denk ik...

 

Goed, het komt allemaal wel weer, maar het is nu ff klote...Ik krijg wel weer wat meer vrije tijd, want ik heb 1 dag minder in de week om te werken!!! Dat is wel lekker! Daarvoor is het s´avonds wat chaotischer, maar ook dat komt wel weer...

 

Zo ik duik mijn bed in...ff zien dat ik wat slaap inhaal!

 

 

 

Mag ik nog gelukkig nieuw jaar wensen? Mag ik nog wat van vorig jaar vertellen? We zijn inmiddels al twee weken in het nieuwe jaar! Mijn oud en nieuw was niet zo spectaculair...Zoals altijd ga ik best wel shit het nieuwe jaar in, maar ja wie weet wat het nieuwe jaar nog brengen gaat!?!?!

 

2011 was weer een bewegelijk jaar, al moet ik zeggen dat het nog wel erg meeviel als ik kijk naar de jaren ervoor! Het mooiste en grootste belevenis was natuurlijk onze bruiloft!

 

2011 het jaar van: papa´s ongeluk met zijn oog, bruiloft, Lisa kindergarten, geboorte van mijn neefje Johnny, mijn miskraam, mijn nieuwe baan, mama´s 50ste verjaardag, mijn schoonbroertje die door een dorpbewoner in elkaar is geslagen, stoppen met roken en grote beslissingen!

Zo heb ik het even in kort beschreven! Dit jaar komen er beslist ook weer interessante dingen voorbij...Zo gaan Martin, Lisa en ik voor het eerst op vakantie! Nou ja vakantie...een week Antwerpen in Juli. Dat is al een goed vooruitzicht...verder nog niets bijzonders gepland!

 

Op het werk gaat het goed! In maart ga ik een 3-daagse cursus volgen in NL voor salarisadministratie en het word eindelijk wat drukker...Ik voel nog steeds dat Lisa niet echt gewend is aan haar nieuwe ritme en dat vind ik nog steeds erg moeilijk! Maar ja komt tijd komt raad...

 

Ben inmiddels bijna 4 maanden gestopt met roken en behalve met Kerstavond heb ik niet meer gezondigd! Al komen er echt momenten voorbij dat ik het best moeilijk vind, maar dat zal misschien wel altijd zo blijven...Het doet mijn figuur niet echt goed, al krijg ik eigenlijk alleen maar positieve reacties erop, maar eerst maar volledig gestopt zijn en dan zien we figuur ook wel weer! In mijn portemonnee merk ik het ook niet, omdat het geld gelijk aan benzine opgaat :( Tja, het enige nadeel van mijn werk....

 

Verder gaat het allemaal wel goed...gewoon zijn gangetje! Met zijn ups en downs zoals altijd!

 

 

Ik heb privé eigenlijk heel weinig achter de computer gezeten...Vanwege veel hoofdpijn, weinig tijd en drukte (voor de kerst)  

 

Op het werk gaat het super! Het is geweldig om eindelijk de erkenning te krijgen, waar ik zo lang op wacht...Mijn collega heeft nog wel eens moeite om mij die erkenning of dat vertrouwen te schenken, maar mijn baas daarin tegen heeft er het volle vertrouwen in!!! Volgend jaar ga ik een drie-daagse cursus volgen in NL voor Loonadministratie! Als ik die heb gedaan ga ik loonadministratie doen voor verschillende bedrijven die klant zijn bij ons.  

 

Maar...Ik ben bang dat het voor Lisa niet zo goed is...Althans dat ze veel moeite heeft om zich aan haar nieuwe leven aan te passen! Iedereen zegt me dat het wel goed komt en dat het even tijd kost voor haar om eraan te wennen...Ik vind het moeilijk! Ik wil de baan heel graag en het doet me zo goed, maar als het mijn dochter niet goed doet, ben ik bang dat ik er een punt achter moet zetten. Ik heb besloten om het zeker nog een half jaar door te zetten en te kijken hoe het gaat.

 

Wat het niet-roken betreft: Ik heb met kerst 1x sigaret gezondigd...Ik weet niet waarom (kerst maakt me altijd emotioneel) maar ik deed het, het smaakte, maar heb mijn niet-roken doorgezet! Ik ben er niet trots op en was echt boos op mezelf, maar het zat er echt aan te komen. Ik was de hele week al bezeten door roken...Raar want ben al bijna drie maanden gestopt! Maar goed gezondigd, daarvoor ,,geboet" en nu gaan we weer verder!  

Hmmm...verder...Oh ja...Migraine...Ik heb sinds kort ineens Migraine!!! En wel zo erg dat ik niets meer zie als een aanval heb! Jeetje, daar kreeg ik toch wel paniek! Maar ja, ik heb dus nu al twee weken aan stuk hoofdpijn en ik word er helemaal gestoord van! Het maakt me ook wel een beetje bang...Ik ben wel ietsjepietsje paniekerig, omdat ik veel hersenziektes in mijn omgeving heb gezien en ik zulke rare dingen heb ineens, wat natuulijk ook tussen de oren zitten kan...Volgende week eerst maar mijn ogen laten testen, maar ik vermoed dat het dat niet is, want ik heb mijn ogen een paar maanden terug nog oplaten meten. Ik ben ook weer gestopt met de pil, daar was ik sinds een maand mee begonnen en het kan ook daarvan komen...Echter na twee weken op te zijn gehouden gaat de hoofdpijn nog steeds door! Maar goed eerst maar de ogen laten testen en dan zien we wel weer verder...

 

Verder gaat het wel goed. We willen graag weg uit dit huis! We denken erover om te gaan bouwen...Of te kopen...Nou ja dat zijn nog allemaal toekomstplannen/dromen/fantasie-en, maar zoals het erna uit ziet gaan het wel allemaal serieus worden! De vraag is alleen wanneer haha bouwen duurt natuurlijk wel een lange tijd, maar ja wachten kan ik nog wel even! Zolang het vooruitzicht daar is dat ik hier onder die klote buren weg kan!!! En die huurbaas f*ck-you en lik me reet kan zeggen!

Tja, het jaar is weer bijna voorbij! Weer een apart jaar, maar met voornamelijk mooie dingen en ook een paar nare dingen...Dit jaar doe ik maar geen jaaroverzicht!Geen zin, geen tijd en geen rust ;-)

Ik wens jullie een fijne, gezellige en spetterende jaarwisseling!!! See you next year!

 

 

 

 

 

Vorige week mocht al twee dagen van mijn nieuwe leven proberen/genieten...Donderdag ben ik bij mijn nieuwe baan begonnen! Het is me heel goed bevallen, ook al was het best hectisch...

Maar gelukkig lang niet zo hectisch als verwacht...Mijn nieuwe dagen zien er zo uit:

 

06.00 uur - 07.00 uur opstaan, haar wassen/douchen, aankleden, opmaken enz.

07.00 uur - 07.15 uur Lisa wakker maken, aankleden en ontbijt klaarmaken

07.15 uur - 07.45 uur Ontbijten, middag eten klaar maken voor Lisa en voor mij

07.45 uur - 08.00 uur Koffie drinken en ff rustig kwartiertje met de kleine meid

08.00 uur - 08.15 uur Lisa naar Kdv brengen

08.15 uur - 09.00 uur Naar het werk rijden en parkeerplek zoeken

 

09.00 uur tot 15.30 uur werken

 

15.30 uur - 16.00 uur Lisa ophalen

16.00 uur - 17.00 uur vrij in te delen

17.00 uur - 18.00 uur eten klaar maken en eten

18.00 uur - 19.15 uur Lisa in bad en in bed

19.15 uur - 21.30 uur was vouwen, afwassen en tv kijken

21.30 of 22.00 uur naar bed

Het is best hectisch maar ik heb overal wat extra speling, maar zo ziet mijn dag dus vanaf nu uit! In het weekend proberen we dan ook extra veel met de kleine meid te doen, want die moet een deel van de aandacht missen. Al moet ik zeggen de ene week ziet ze Martin s'middags omdat hij dan al om half 3 thuis is. De andere week zou ze eventueel kunnen uitslapen en met papa naar de kdv kunnen gaan, maar ik weet niet of dat goed is voor haar ritme...

Ik ben benieuwd hoe het gaat als ik de hele week heb gewerkt, want dit waren maar twee dagen!

 

 Ik vind het heerlijk om weer terug in mijn oude werkzaamheden te zijn! Zo vertrouwd en ze hebben nu al zoveel vertrouwen in mij!!! De collega's zijn erg leuk en tja ik verheug me al op morgen!

 

Zo nu ga ik mijn bedje opzoeken! :-)

In een korte tijd heb ik ongemerkt het roer voor mezelf helemaal omgegooid!!! Volgende week begin ik bij mijn nieuwe baan als secretaresse bij een boekhouder die voornamelijk in Nederland werkt. Die baan is voor 30 uur per week, wat inhoud dat het roer voor Lisa ook omgaat!!!  

 

Ik heb de werktijden gelukkig op de KDV aangepast gekregen, dus ik kan Lisa altijd zelf ophalen! (Mits ik niet in een ongeloofelijke file sta) Ik hoop dat het ook allemaal past en dat het ons ook goed bevalt.

 

Martin en ik hebben samen ook het roer omgegooid...We leefde zo langs elkaar heen, dat ik soms wel aan een scheiding dacht...Ik kreeg ineens weer heimwee naar Nederland...Daar heb ik een stok voor gestoken en erover gepraat! Het ging gewoon echt niet meer zo...

Daarom hebben we besloten om onze kinderwens te verschuiven...Voor een jaar of misschien wel twee jaar! Ook omdat ik deze baan nu heb en het dus gewoon even niet in ons leven past...Ik wil gewoon eerst kijken dat Martin, Lisa en ik het op een rijtje zien te krijgen! Genieten van wat we NU hebben!

 

Het was niet makkelijk om die keuze te maken, ook omdat ik daarvoor opgehouden ben met roken (wat ik nu ook niet meer mis) en we het eigenlijk in het nieuwe jaar wilde proberen weer...Maar ik heb er echt vrede mee! Het is nu zoals het is...Ik wil mezelf eerst in de nieuwe veranderingen inleven en dan zien we wel of er nog plek is voor een tweede...

 

Om dan ook maar even op het niet-roken terug te komen...Ik ben bezig de tabletten weer te minderen omdat ik er echt ziek van werd...ik ben al bijna een maand gestopt en straks met mijn nieuwe situatie zal ik het rookverleden compleet buiten gesloten hebben...Ik hoop het vol te houden, maar ik ga ervan uit dat het me lukt! Ik heb sowieso geen tijd meer om te roken hahaha

 

Nu moet ik nog leren om niet zoveel te eten, maar ook snoepen is verveling, dus dat word hopelijk ook minder! Ik ben in een paar weken 5 kilo aangekomen...Is wel raar want ik heb (buiten zwangerschap om) nog nooit boven de 57 kg gezeten, maar ik vind het niet slecht, want het heeft ook zijn voordelen...Maar die hoef ik niet online te zetten hoor :-P

Na ja, dan zal ik hier misschien ook wel minder schrijven, maar als ik dan schrijf dan heb ik vast wel meer te vertellen! :-)  

Vind het echt spannend! Mijn dertiger-crisis is nu langzaam aan het verdwijnen, want langzaamaan krijg ik wat ik wens...

 

 

Inmiddels ben ik 2 weken gestopt met roken en het gemis word steeds minder! Ik denk er vaak aan maar dat is alleen als de situatie zonder roken nieuw is. Bijvoorbeeld was ik vorige week voor het eerst uit zonder te roken...

 

Als je wil roken en je kan het zonder Champix® doen, dan zou ik het zeker doen! Zo langzaam aan zie ik steeds meer nadelen komen buiten dat ene voordeel om...

 

Klachten die ik ervan heb zijn: opgeblazen buik, veel dromen, slecht slapen, moe, rare gedachten die ik normaal nooit heb, onzeker, meer eten (is eigenlijk normaal) en veel pijn in mijn gewrichten.  

 

Ik ben heel erg op mijn hoede, want als het erger word, dan hou ik er mee op! Was al heel erg aan het twijfelen of ik de tweede maand wel zou kopen... Maar toen bedacht ik me dat in 1 keer ophouden misschien nog slechter zou zijn! Iedereen om me heen zegt al dat ik een heel ander mens ben geworden sindsdien en dat vind ik wel een beetje eng...Ik weet ook niet zo goed waar ik met die domme gedachten heen moet...

 

Ook is alcohol drinken erg gevaarlijk! Ik heb dus een totale black-out gehad en schijn nogal agressief te zijn geweest...En ben drie dagen ziek geweest en dat terwijl het alleen maar een paar biertjes waren, waar ik normaal niets van voel!  

 

Dus ondanks dat het helpt tegen het roken, zou ik het nooit meer nemen vanwege het geld en de bijwerkingen! Maar ik ga ervan uit dat ik ook niet meer ga roken! :)

 

 

Ik ben nu 1 week gestopt! Ik heb veel makkelijke momenten gehad, maar ook een paar moeilijke...Zodra die pillen begonnen uit te werken, kon ik merken dat het moeilijker werd, maar ik heb gelukkig doorgezet!  

Wel heb ik zo erg last van een opgeblazen buik, dat mensen denken dat ik zwanger ben...Dat is wel erg moeilijk, ook omdat ik dat graag wil natuurlijk! Dus vandaag heb ik me beloond met nieuwe kleding!  

 

Champix stond vorige week nog in de Telegraaf : Anti-rookmedicijn kan leiden tot zelfmoord. Tja, niets nieuws, want dat stond in de beschrijving ook en zolang je jezelf in de gaten houd dan kan er weinig gebeuren toch??

 

De dagen gaan wel langzamer voorbij en ik heb het gevoel dat ik zeeen van tijd heb! Dus ga nu maar wat meer wandelen en ben weer meer bezig met hobbys en mijn cursus Duits.  

 

Dat was het weer voor vandaag.

 

 

Zo even een ander blogje tussendoor als het (anti) rokersblog...We zijn gisteren met z'n drietjes naar Bruchhausersteinen geweest! Dat is de plek waar ik *Roos heb uitgestrooid 2 jaar geleden. Ik wou daar graag weer een keertje naartoe en gisteren was het er een perfecte dag voor...Heerlijk weer en dus ook een verre blik over de dorpjes die 756 meter onder ons lagen.

 

 

 

Het was zo ongeloofelijk leuk, want die kleine meid wou natuurlijk ook mee klimmen, dus wij met z'n drietjes klimmen naar de top! Wat een plezier had ze joh! Het liefste was ze nog een paar keer naar boven geklommen...

 

 

 

Naast de rotsen (het hoogste punt) heb ik twee jaar terug *Roos uitgestrooid...Die plek was nog steeds sprookjesachtig mooi! Het is net alsof je in een andere wereld loopt...alles bedekt met groen mos en de bomen zijn in de herfstkleuren...En al die kleuren zorgen ervoor dat het net een plaatje uit een sprookjesboek is!

 

 

 

We hebben het daar zo leuk gehad, dat ik daar met nieuwe herinneringen aan terug denk! En zo gaan we volgend jaar of over twee jaar weer en dan krijgen we weer nieuwe herinneringen erbij!

 

Nadat we daar geweest zijn, zijn we nog even bij *Daniels grafje geweest om ons dagje compleet te maken...En om het helemaal af te maken hebben we heerlijk MacDonalds gegeten!!!

 

Oh ja, de volgende keer zullen de foto's nog mooier zijn, want dan heb ik mijn nieuwe Spiegelreflex camera!!! Die heb ik vandaag van mijn schat gekregen! Eindelijk!!!!! Helemaal happy! Nu nog even wachten tot hij geleverd word en dan kan ik los schieten :)